نورت از پستی سوی گردون شتافت

تا بنوشد سنقر و بک یا رقت

سر سر پوستین و چارقت

ای ایاز از تو غلامی نور یافت

حسرت آزادگان شد بندگی

بندگی را چون تو دادی زندگی

مومن آن باشد که اندر جزر و مد