کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 41

وقت هشیاری چو آب و روغنند

شاعرمولوی

اثربخش ۱۴۵ - حکایت آن امیر کی غلام را گفت کی می بیار غلام رفت و سبوی می آورد در راه زاهدی بود امر معروف کرد زد سنگی و سبو را بشکست امیر بشنید و قصد گوشمال زاهد کرد و این قصد در عهد دین عیسی بود علیه السلام کی هنوز می حرام نشده بود ولیکن زاهد تقزیزی می کرد و از تنعم منع می کرد

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

38
بندگان و خسروان آمیخته
#
39
استخوانها رفته جمله جان شده
#
40
تخت و تخته آن زمان یکسان شده
#
41
وقت هشیاری چو آب و روغنند
انتخاب‌شده
42
وقت مستی هم چو جان اندر تنند
#
43
چون هریسه گشته آنجا فرق نیست
#
44
نیست فرقی کاندر آنجا غرق نیست
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 41 از «بخش ۱۴۵ - حکایت آن امیر کی غلام را گفت کی می بیار غلام رفت و سبوی می آورد در راه زاهدی بود امر معروف کرد زد سنگی و سبو را بشکست امیر بشنید و قصد گوشمال زاهد کرد و این قصد در عهد دین عیسی بود علیه السلام کی هنوز می حرام نشده بود ولیکن زاهد تقزیزی می کرد و از تنعم منع می کرد» است.