مصطفی ساکن شدی ز انداختن

خویش را از کوه می انداختی

تا بگفتی جبرئیلش هین مکن

که ترا بس دولتست از امر کن

باز هجران آوریدی تاختن

باز خود را سرنگون از کوه او

می فکندی از غم و اندوه او