کای امیر از تو نشاید کین کشی

آن شفیعان از دم هیهای او

چند بوسیدند دست و پای او

گر بشد باده تو بی باده خوشی

باده سرمایه ز لطف تو برد

لطف آب از لطف تو حسرت خورد