زانک اندر انتظار آن لقاست

تا که آید لطف بخشایش گری

سرخ گردد روی زرد از گوهری

زردی رو بهترین رنگهاست

لیک سرخی بر رخی که آن لامعست

بهر آن آمد که جانش قانعست

که طمع لاغر کند زرد و ذلیل