مرد مهمان را گل و باران نشاند

داد مهمان را به رغبت چند بوس

گفت می ترسیدم ای مرد کلان

خود همان آمد همان آمد همان

بر تو چون صابون سلطانی بماند

اندرین باران و گل او کی رود

بر سر و جان تو او تاوان شود