جامه ازرق کرد زان پس مرد و زن

گر مزاحی کردم از طیبت مگیر

سجده و زاری زن سودی نداشت

رفت و ایشان را در آن حسرت گذاشت

صورتش دیدند شمعی بی لگن

می شد و صحرا ز نور شمع مرد

چون بهشت از ظلمت شب گشته فرد