در درون هر دو از راه نهان

چون بهشت از ظلمت شب گشته فرد

کرد مهمان خانه خانه خویش را

از غم و از خجلت این ماجرا

هر زمان گفتی خیال میهمان

که منم یار خضر صد گنج و جود

می فشاندم لیک روزیتان نبود