بوک آن گوهر به دست او بود

گلشن آرنده ست ابر و شوره کش

فکر غم را تو مثال ابر دان

با ترش تو رو ترش کم کن چنان

جهد کن تا از تو او راضی رود

ور نباشد گوهر و نبود غنی

عادت شیرین خود افزون کنی