پس خلیفه طیره گشت و تندخو

هر یکی را مخزنی مفتاح آن

ای برادر در کف فتاح دان

هیچ ساکن می نشد آن خنده زو

زود شمشیر از غلافش بر کشید

گفت سر خنده واگو ای پلید

در دلم زین خنده ظنی اوفتاد