کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 10

اهل خود را دان که قوادست او

شاعرمولوی

اثربخش ۱۷۱ - عزم کردن شاه چون واقف شد بر آن خیانت کی بپوشاند و عفو کند و او را به او دهد و دانست کی آن فتنه جزای او بود و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل کی و من اساء فعلیها و ان ربک لبالمرصاد و ترسیدن کی اگر انتقام کشد آن انتقام هم بر سر او آید چنانک این ظلم و طمع بر سرش آمد

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

7
من در خانه کسی دیگر زدم
#
8
او در خانه مرا زد لاجرم
#
9
هر که با اهل کسان شد فسق جو
#
10
اهل خود را دان که قوادست او
انتخاب‌شده
11
زانک مثل آن جزای آن شود
#
12
چون جزای سیئه مثلش بود
#
13
چون سبب کردی کشیدی سوی خویش
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 10 از «بخش ۱۷۱ - عزم کردن شاه چون واقف شد بر آن خیانت کی بپوشاند و عفو کند و او را به او دهد و دانست کی آن فتنه جزای او بود و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل کی و من اساء فعلیها و ان ربک لبالمرصاد و ترسیدن کی اگر انتقام کشد آن انتقام هم بر سر او آید چنانک این ظلم و طمع بر سرش آمد» است.