کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 39

تا نگردد او ز رویم شرمسار

شاعرمولوی

اثربخش ۱۷۱ - عزم کردن شاه چون واقف شد بر آن خیانت کی بپوشاند و عفو کند و او را به او دهد و دانست کی آن فتنه جزای او بود و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل کی و من اساء فعلیها و ان ربک لبالمرصاد و ترسیدن کی اگر انتقام کشد آن انتقام هم بر سر او آید چنانک این ظلم و طمع بر سرش آمد

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

36
این سخن را که شنیدم من ز تو
#
37
با امیرت جفت خواهم کرد من
#
38
الله الله زین حکایت دم مزن
#
39
تا نگردد او ز رویم شرمسار
انتخاب‌شده
40
کو یکی بد کرد و نیکی صد هزار
#
41
بارها من امتحانش کرده ام
#
42
خوب تر از تو بدو بسپرده ام
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 39 از «بخش ۱۷۱ - عزم کردن شاه چون واقف شد بر آن خیانت کی بپوشاند و عفو کند و او را به او دهد و دانست کی آن فتنه جزای او بود و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل کی و من اساء فعلیها و ان ربک لبالمرصاد و ترسیدن کی اگر انتقام کشد آن انتقام هم بر سر او آید چنانک این ظلم و طمع بر سرش آمد» است.