بر یکی زهرست و بر دیگر شکر

شمس اگر شب را بدرد چون اسد

لعل را زو خلعت اطلس رسد

هر وجودی کز عدم بنمود سر

دوست شو وز خوی ناخوش شو بری

تا ز خمره زهر هم شکر خوری

زان نشد فاروق را زهری گزند