فرجه کن چندانک اندر هر نفس

هم ز قدر تشنگی نتوان برید

گر شدی عطشان بحر معنوی

فرجه ای کن در جزیره مثنوی

مثنوی را معنوی بینی و بس

باد که را ز آب جو چون وا کند

آب یک رنگی خود پیدا کند