مثنوی را معنوی بینی و بس

گر شدی عطشان بحر معنوی

فرجه ای کن در جزیره مثنوی

فرجه کن چندانک اندر هر نفس

باد که را ز آب جو چون وا کند

آب یک رنگی خود پیدا کند

شاخهای تازه مرجان ببین