نرم کردش تا در آمد در بیان

پس سرش را شانه می کرد آن ستی

با دو صد مهر و دلال و آشتی

آنچنان که مادران مهربان

که مرا اومید از تو این نبود

که دهی دختر به بیگانه عنود

خواجه زاده ما و ما خسته جگر