که دهی دختر به بیگانه عنود

آنچنان که مادران مهربان

نرم کردش تا در آمد در بیان

که مرا اومید از تو این نبود

خواجه زاده ما و ما خسته جگر

حیف نبود که رود جای دگر

خواست آن خاتون ز خشمی که آمدش