خواست آن خاتون ز خشمی که آمدش

که دهی دختر به بیگانه عنود

خواجه زاده ما و ما خسته جگر

حیف نبود که رود جای دگر

که زند وز بام زیر اندازدش

کو که باشد هندوی مادرغری

که طمع دارد به خواجه دختری