که زند وز بام زیر اندازدش

خواجه زاده ما و ما خسته جگر

حیف نبود که رود جای دگر

خواست آن خاتون ز خشمی که آمدش

کو که باشد هندوی مادرغری

که طمع دارد به خواجه دختری

گفت صبر اولی بود خود را گرفت