پدر تیز بود و تو دیوانه ای

ز مردی و از فره ایزدی

ازو دور شد چشم و دست بدی

تو نوذر نژادی نه بیگانه ای

سلیح من ار با منستی کنون

بر و یالت آغشته گشتی به خون

بدو گفت طوس ای جهاندیده پیر