سلیح من ار با منستی کنون

ازو دور شد چشم و دست بدی

تو نوذر نژادی نه بیگانه ای

پدر تیز بود و تو دیوانه ای

بر و یالت آغشته گشتی به خون

بدو گفت طوس ای جهاندیده پیر

سخن گوی لیکن همه دلپذیر