تا خیال و فکر خوش بر وی زند

چونک دانستیم تو اولیتری

آتش ما هم درین کانون ما

لیلی آن ما و تو مجنون ما

فکر شیرین مرد را فربه کند

جانور فربه شود لیک از علف

آدمی فربه ز عزست و شرف