تا نیاید نقرست اندر دو پا

بار خود بر کس منه بر خویش نه

سروری را کم طلب درویش به

مرکب اعناق مردم را مپا

مرکبی را که آخرش تو ده دهی

که به شهری مانی و ویران دهی

ده دهش اکنون که چون شهرت نمود