مرکبی را که آخرش تو ده دهی

سروری را کم طلب درویش به

مرکب اعناق مردم را مپا

تا نیاید نقرست اندر دو پا

که به شهری مانی و ویران دهی

ده دهش اکنون که چون شهرت نمود

تا نباید رخت در ویران گشود