ده گهر از نور حس در جیب کرد

مر عدم را خود چه استحقاق بود

که برو لطفت چنین درها گشود

خاک گرگین را کرم آسیب کرد

پنج حس ظاهر و پنج نهان

که بشر شد نطفه مرده از آن

توبه بی توفیقت ای نور بلند