پنج حس ظاهر و پنج نهان

که برو لطفت چنین درها گشود

خاک گرگین را کرم آسیب کرد

ده گهر از نور حس در جیب کرد

که بشر شد نطفه مرده از آن

توبه بی توفیقت ای نور بلند

چیست جز بر ریش توبه ریش خند