عاشقم من بر فن دیوانگی

بی خداوندیت بود بنده نیست

جان من بستان تو ای جان را اصول

زانک بی تو گشته ام از جان ملول

سیرم از فرهنگی و فرزانگی

چون بدرد شرم گویم راز فاش

چند ازین صبر و زحیر و ارتعاش