چون سحر از خواب عاشق بر جهید

اندکی از آستین او درید

گردگانی چندش اندر جیب کرد

که تو طفلی گیر این می باز نرد

آستین و گردگانها را بدید

گفت شاه ما همه صدق و وفاست

آنچ بر ما می رسد آن هم ز ماست