گفت شاه ما همه صدق و وفاست

که تو طفلی گیر این می باز نرد

چون سحر از خواب عاشق بر جهید

آستین و گردگانها را بدید

آنچ بر ما می رسد آن هم ز ماست

ای دل بی خواب ما زین ایمنیم

چون حرس بر بام چوبک می زنیم