بل ز بیمش تیغ و پیکان بشکند

گفت چون باشد سگی کوری پلید

جست او از خواب خود را شیر دید

نه چنان شیری که کس تیرش زند

کور بر اشکم رونده هم چو مار

چشمها بگشاد در باغ و بهار

چون بود آن چون که از چونی رهید