چشمها بگشاد در باغ و بهار

نه چنان شیری که کس تیرش زند

بل ز بیمش تیغ و پیکان بشکند

کور بر اشکم رونده هم چو مار

چون بود آن چون که از چونی رهید

در حیاتستان بی چونی رسید

گشت چونی بخش اندر لامکان