شکر پاها گوی و می رو بر زمین

سرنگون افتادگان را زین منار

می نگر تو صد هزار اندر هزار

تو رسن بازی نمیدانی یقین

پر مساز از کاغذ و از که مپر

که در آن سودا بسی رفتست سر

گرچه آن صوفی پر آتش شد ز خشم