کو نگیرد دانه بیند بند دام

گرچه آن صوفی پر آتش شد ز خشم

لیک او بر عاقبت انداخت چشم

اول صف بر کسی ماندم به کام

حبذا دو چشم پایان بین راد

که نگه دارند تن را از فساد

آن ز پایان دید احمد بود کو