تا چه دوزخ خوست محمود ای عجب

که به صد شمشیر او را قاتلی

من ز گفت هر دو حیران گشتمی

در دل افتادی مرا بیم و غمی

که مثل گشتست در ویل و کرب

من همی لرزیدمی از بیم تو

غافل از اکرام و از تعظیم تو