در فراقش پر غم و بی خیر شد

لاجرم تنها نماندی هم چنان

که آتشی مانده به راه از کاروان

چون ز بی صبری قرین غیر شد

صحبتت چون هست زر ده دهی

پیش خاین چون امانت می نهی

خوی با او کن که امانتهای تو