چیست امعان چشمه را کردن روان

شد ز حس محروم و معزول از وجود

هین سخن خا نوبت لب خایی است

گر بگویی خلق را رسوایی است

چون ز تن جان رست گویندش روان

آن حکیمی را که جان از بند تن

باز رست و شد روان اندر چمن