چون ز تن جان رست گویندش روان

هین سخن خا نوبت لب خایی است

گر بگویی خلق را رسوایی است

چیست امعان چشمه را کردن روان

آن حکیمی را که جان از بند تن

باز رست و شد روان اندر چمن

دو لقب را او برین هر دو نهاد