جهاندار تا نیمی از شب نخفت

بدین فر و مانندگی پدر

وزان پس چو از تخت برخاستند

نهادند خوان و می آراستند

گذشته سخنها همه بازگفت

چو خورشید تیغ از میان برکشید

شب تیره گشت از جهان ناپدید