تن چو مرداری فتاده بی خبر

هر شبی تدبیر و فرهنگم به خواب

هم چو کشتی غرقه می گردد ز آب

خود نه من می مانم و نه آن هنر

تا سحر جمله شب آن شاه علی

خود همی گوید الستی و بلی

کو بلی گو جمله را سیلاب برد