آن یکی شاخ دگر پرید زود

چشمه دارو برون آمد معین

که شفای جمله رنجوران شد آب

از همایونی وحی مستطاب

تا جوار کعبه که عرفات بود

باز از آن صعقه چو با خود آمدم

طور بر جا بد نه افزون و نه کم