باز از آن صعقه چو با خود آمدم

از همایونی وحی مستطاب

آن یکی شاخ دگر پرید زود

تا جوار کعبه که عرفات بود

طور بر جا بد نه افزون و نه کم

لیک زیر پای موسی هم چو یخ

می گدازید او نماندش شاخ و شخ