و آن دگر را بر دریدی پیرهن

سوی جامع می شد آن یک شهریار

خلق را می زد نقیب و چوبدار

آن یکی را سر شکستی چوب زن

در میانه بی دلی ده چوب خورد

بی گناهی که برو از راه برد

خون چکان رو کرد با شاه و بگفت