شاه را تا خود چه آید از نکال

باز امروز این چنین زرد و ترش

دست بر لب می زند کای شه خمش

وهم در وهم و خیال اندر خیال

که دل شه با غم و پرهیز بود

زانک خوارمشاه بس خون ریز بود

بس شهان آن طرف را کشته بود