که دل شه با غم و پرهیز بود

دست بر لب می زند کای شه خمش

وهم در وهم و خیال اندر خیال

شاه را تا خود چه آید از نکال

زانک خوارمشاه بس خون ریز بود

بس شهان آن طرف را کشته بود

یا به حیله یا به سطوت آن عنود