بشنو از بنده کمینه یک سخن

باز رو تا قصه آن دلق گول

که بلا بر خویش آورد از فضول

پس وزیرش گفت ای حق را ستن

دلقک از ده بهر کاری آمدست

رای او گشت و پشیمانش شدست

ز آب و روغن کهنه را نو می کند