وآنچ باشد طبع و خشم و عارضی

من نمی پرم به دست تو درم

آن ادب که باشد از بهر خدا

اندر آن مستعجلی نبود روا

می شتابد تا نگردد مرتضی

ترسد ار آید رضا خشمش رود

انتقام و ذوق آن فایت شود