راتبه کردی وصال ای نیک خواه

از مروت باشد ار شادم کنی

وقت و بی وقت از کرم یادم کنی

در شبان روزی وظیفه چاشتگاه

من بدین یک بار قانع نیستم

در هوایت طرفه انسانیستم

پانصد استسقاستم اندر جگر