پانصد استسقاستم اندر جگر

راتبه کردی وصال ای نیک خواه

من بدین یک بار قانع نیستم

در هوایت طرفه انسانیستم

با هر استسقا قرین جوع البقر

بی نیازی از غم من ای امیر

ده زکات جاه و بنگر در فقیر