روز دیدی بی شکش بشناختی

چونک استادند پیش تخت شاه

یار شبشان بود آن شاه چو ماه

آنک چشمش شب بهرکه انداختی

شاه را بر تخت دید و گفت این

بود با ما دوش شب گرد و قرین

آنک چندین خاصیت در ریش اوست