چون لسان وجان او بود آن او

شاید ار درماندگان را وا خری

رو به شه آورد چون تشنه به ابر

آنک بود اندر شب قدر آن بدر

آن او با او بود گستاخ گو

گفت ما گشتیم چون جان بند طین

آفتاب جان توی در یوم دین